donderdag, september 28, 2006

De media, zoveel woorden voor iets zo eenvoudig

In het huis waar ik ben opgegroeid zit er ook zo éne. Hij zit zich in alle kranten en nieuwsuitzendingen vast te bijten en er telkens de giftigste en pikantste dingen uit te halen alsof het om het ondergoed van een vreemde man zou gaan, die in ons huis niet welkom is.

Mijn idee is dat het bijzonder spannend is om overal in huis zo'n ondergoed te vinden. Je hoopt dan dat het fantasie is. En als het dan toch eens echt zou gebeuren, dan bid je tot God dat het niet is wat je denkt...

Al trekt iedereen wel eens ondergoed aan en gebeuren daar soms hele vreemde dingen mee, toch belemmert dat de meeste mensen niet om gewoon op een normale manier hun ondergoed 's morgens aan en 's avonds uit te trekken.

De gedachten zijn vrij. Al beweren 'Man bijt hond' en 'Siegfried Bracke' dat ze de gedachten van de gewone man kunnen vangen, de gedachten zijn vrijer dan de liberalen zouden durven dromen. Er wordt zoveel gedacht. Er zijn minstens zoveel gedachten als er verschillende mensen zijn. Maal twee, want iedereen heeft een rechter- en een linker-hersenhelft.

De liefde is oneindig, want iedereen heeft een reserve-kopie bij god.

woensdag, september 27, 2006

Brief voor een vriend

Je hebt het enorm druk met het zo druk te hebben. Misschien zijn af en toe ook andere dingen belangrijk. Daar moet je tijd voor maken.
Ik ben nu een voltijdse cursus begonnen waarbij ik elke dag heel wat studiewerk heb om het niveau van de andere cursisten bij te benen. Donderdag hebben we test. Af en toe zie ik dus middernacht passeren, maar dat valt nog mee. Ik ga gemiddeld twee keer per week langs bij mijn ouders. Zo nu en dan komt er eens iemand langs bij me thuis voor een babbel. Ik nodig mensen uit voor een feestje. Ik wil hiermee zeggen: mijn deur staat altijd open. Al wordt het vijf uur in de ochtend en moet ik daarna nog een examen afleggen. Al is er een overaanbod van sociale werkers, maar toch vind je niemand bij wie je je verhaal kan doen, bij wie je jezelf kan zijn en die je waardeert voor wie je bent.
Die iemand is er wel.
Vooral op die momenten dat je het ermee oneens bent dat je je sterk moet houden, vooral tijdens die momenten van zwakte is er een sterke schouder. Iemand die net zo onvolmaakt is, maar ook dromen heeft.
Ik wens je alvast een hele gelukkige verjaardag en een beetje meer tijd voor jezelf.

Groeten van een vriend

dinsdag, september 26, 2006

1111 1010 1011

128 64 32 16 8 4 2 1

255.255.255.0

206
117
143

HEX BIN nible + 4 nible 4 identic nibles byte
0 0000 0 0 >> 0
1 0001 16 1 >> 17
2 0010 32 2 >> 34
3 0011 48 3 >> 51
4 0100 64 4 >> 68
5 0101 80 5 >> 85
6 0110 96 6 >> 102
7 0111 112 7 >> 119
8 1000 128 8 >> 136
9 1001 144 9 >> 153
A 1010 160 10 >> 170
B 1011 176 11 >> 187
C 1100 192 12 >> 204
D 1101 208 13 >> 221
E 1110 224 14 >> 238
F 1111 240 15 >> 255

NEXT
FEXT
PSFEXT
ELFEXT
PSELFEXT

auf Deutsch

Serial Cables and Adapters
This section describes some of the serial cables and serial adapters used in an SGIconsole installation.

RJ-45 to DB-9 Twisted-Pair Serial Cable


donderdag, augustus 31, 2006

Maak zelf groene stroom

JNM Limburg stond op 26 en 27 augustus op het Wereldfeest van Diepenbeek en Herk-de-Stad met een generator.



Deze unieke generator voor groene stroom, wordt aangedreven door drie vrijwillige fietsers. Een gewoon rustig tempo is voldoende om 180 Volt op te wekken. Met deze zelfgemaakte elektriciteit kan je bijvoorbeeld een cd beluisteren.

Meer info op www.dyno2.be

zaterdag, augustus 26, 2006

Watch the cost of sustaining occupation

Bekijk de kostprijs van onderdrukking



Concerning the legitimacy of Israel or concerning who's holocaust is worse, I don't want to discuss about that. But we may not forget that poverty and malnutrition are products of the world economy, we too are responsible for that!

Over het bestaansrecht van Israël of over de holocaust wil ik het niet eens hebben. Het gaat erom dat armoede en ondervoeding producten zijn van de wereldeconomie, waar wij een verantwoordelijkheid voor dragen!

zaterdag, augustus 05, 2006

Waarom actievoeren voor vrede?

Morgen is er in onze hoofdstad een betoging voor vrede in het Midden-Oosten.
Woensdag in Kleine Brogel is er een herdenking van Nagasaki.

Wat haalt dat uit om te betogen? Kunnen we gewoon niet beter zorgen dat wij het goed hebben? Dat we de kleine criminaliteit en het zinloze geweld in ons eigen gezin, straat, parochie, stad, land aanpakken? Laat die mensen in de verre landen dan maar zelf hun problemen oplossen. Wij hebben er ook.

Ik voel me zo machteloos. Als ik al die beelden zie op de tv, dan heb ik geen zin meer om naar het nieuws te kijken. Tijdens een film valt het nog mee, omdat ik dan weet dat het niet echt is. Maar als je weet dat het echt is dat er duizenden, miljoenen mensen sterven van armoede, honger, ziekte en oorlog, dan heb ik geen zin meer om naar het nieuws te kijken. Je zou wel willen, maar je kan zo weinig eraan doen.

Als ze mij de vraag stellen of ik mee ga betogen voor vrede en voor mensenrechten in een of ander ver land, dan twijfel ik. Waarom wél betogen voor dat éne land en niet voor een ander waar al jarenlang dezelfde problemen zijn? En wat zal het helpen dat er weer een handvol mensen op straat komen? Misschien zijn er heethoofden bij die alleen maar de boel op stelten komen zetten. Misschien zijn er politiekers bij of rare mensen die graag met hun gezicht op tv komen. Misschien is er iemand bij die het mooi kan verwoorden, die zegt waarom deze mensen hier zijn om te betogen. Laat die persoon het woord dan maar voeren. Ik vind het een mooi gebaar, maar niet meer dan dat.

De oorlog in Irak hebben ze ook niet kunnen tegenhouden. Toen waren er overal in de wereld betogingen en ben ik zelf ook meegegaan. Het was een fantastisch gevoel: zoveel mensen voor vrede. Maar enkele weken later was het gevoel volledig verstoten door een ander gevoel: een gevoel van machteloosheid. Onze stem wordt niet gehoord. De vredeswens van miljoenen mensen, wordt niet gehoord.

Erger nog, we kregen ook hier in Europa te doen met bomaanslagen. Landen die troepen hadden gestuurd naar Irak, werden zelf een doelwit. Misschien zijn er toen mensen omgekomen die ooit zelf nog hebben betoogd voor vrede? Ja, hoeveel mensen die echt vrede willen, zijn er niet gedood in een of andere oorlog of conflict? Zelfs soldaten, die tot inkeer komen, omdat ze inzien dat de oorlog totale waanzin is en dat ze er zijn om de verkeerde redenen, dat hun aanwezigheid geen stabiliteit kan brengen, maar juist nog meer aggressie opwekt, dat ze zelf hun gezond verstand verliezen en beginnen schieten op kinderen. Sommigen van hen willen terug, willen ermee stoppen, terug naar hun land, naar hun lief, hun familie, hun vrouw, hun kinderen, ... . Maar het gaat niet. Het systeem zit zo niet in elkaar. Ze worden gedwongen om daar te blijven. Eens als je mee op de boot of het vliegtuig bent gestapt richting oorlog, zijn er geen wegen terug. Zelfs geen sluipwegen.

Vroeger was ook hier oorlog. Vroeger was ook hier armoede en hongersnood. Ook hier zijn mensen op de vlucht gegaan. Ook hier zijn mensen terechtgesteld, gebombardeerd, vernietigd, vernederd, verkracht, vergeven, vergast, uitgehongerd, uitgedorst, afgeslacht. Gek gemaakt van verdriet, omdat ze de mensen van wie ze het meest hielden voor hun ogen hebben zien sterven, geen natuurlijke dood. Een afschuwelijke, gruwelijke dood. Een horor. Een holocaust!

Dat gebeurt vandaag opnieuw. Ons hart is vol afschuw, maar we kunnen er met ons verstand niet bij. Wie zijn die mensen die elkaar zo hartsgrondelijk haten? Wie zijn die mensen die zich als beesten gedragen in naam van god, jahwe, allah?

En wie zijn de mensen die de naam van hun god willen zuiveren van alle haat? Wie zijn de mensen die de verlichting verstaan als een broederschap tussen alle volkeren? Wie zijn de mensen die hun geweten laten spreken, hun hart openen, hun handen uitsteken naar elkaar en hand in hand een lange stoet vormen op weg naar vrede?

Ik weet niet waar en wanneer er tijdens de beide wereldoorlogen betogingen waren voor vrede. Oproepen waren alleszins ontelbaar, en na de oorlogen waren er plechtige verklaringen. In de jaren '60, '70, '80 en '90 waren er vredesbetogingen. Vaak werden ze door de grote machthebber afgedaan als naïef en werd er niet naar geluisterd. Maar af en toe werd de druk te groot en moest zelfs de grootste machthebber schoorvoetend toegeven.

Ik ga, als een van de weinigen of als een van de velen, ik ga ...
Want dit is de weg terug voor soldaten die niet wensen te vechten en voor vluchtelingen die niet wensen te vluchten !!!

Dit is onze beurt om in naam van al die miljoenen mensen op straat te komen en om het uit te schreeuwen en uit te zingen voor vrede !

www.motherearth.org/m4p/actie_nl.pdf

vrijdag, juli 07, 2006

Nyam Dunde


Nyam Dunde betekent 'voedsel' in het Wolof, een belangrijke taal in Senegal. Elk jaar focussen we op een thema en een regio. Dit jaar is dat strijd voor voedsel in de Sahel. Vandaar: Nyam Dunde!
Tegen 2015 willen de wereldleiders de honger en armoede in de wereld halveren. Wij willen méér. Niet de helft maar alle honger moet uitgeroeid worden.

Wereldkamp Nyam Dunde. 10-15 juli 2006 - Hoge Rielen, Lichtaart, België ... en ook een beetje de rest van de planeet.